Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ.........


Τώρα είναι τα τούρκικα, πριν από αυτά τα μεξικάνικα και ακόμη πιο πριν τα αμερικάνικα, όχι ότι τωρα δεν υπάρχουν στη ζωή μας άλλα ,σαν ένας, όλοι ακολούθησαν το νέο κύμα που απαιτεί η εποχή. Γιατί καλώς ή κακώς αυτό είμαστε όλοι, μία μάζα, που σαν ένα μεγάλο μπούγιο ότι διαφορετικό εμφανίζεται το θεωρούμε ως “επανάσταση” και το ενστερνιζόμαστε.
Αυτή η αντίδραση στα ερεθίσματα αφορά και τη Χρυσή Αυγή και οποιαδήποτε άλλη μόδα μας επισκεφτεί ουρανοκατέβατη κατά καιρούς.... Είναι άλλωστε η εύκολη λύση. Πώς αλλιώς μπορείς να πας ήρεμος για ύπνο χωρίς κάποια ευθύνη να σε βαραίνει, να μην σκέφτεσαι? Δεν πρέπει να το περιφρονούμε, αντιθέτως... έτσι είναι οι άνθρωποι, αρνούνται τις όποιες ευθύνες και πετάνε το μπαλάκι πάντοτε στους άλλους αρκεί οι ίδιοι να είναι καλυμένοι με τον εαυτό τους και κάθε βράδυ κάνοντας την προσευχή τους να νιώθουν τουλάχιστον αγγελάκια εφόσον πάντα οι άλλοι φταίνε για τις λάθος επιλογές.

Ποιοί είναι όμως αυτοί οι άλλοι.?? Δεν μας νοιάζει αρκεί να έχουν ύφος σοβαρό, φωνή και το κυριότερο..... να φοράνε κοστούμι και γραβάτα.. Αυτή είναι η λεγόμενη πνευματική ανευθυνότητα που διαλέγουμε οι περισσότεροι διότι φοβόμαστε να σκεφτούμε και να πάρουμε αποφάσεις με τον φόβο μήπως κάνουμε ή πούμε κάτι λάθος. Ξεχνάμε όμως ότι και αυτούς που επιλέγουμε να παίρνουν αποφάσεις για μας κάνουν μεγάλυτερα λάθοι, αλλά δεν μας νοιάζει έφοσον οι συνέπειες δεν πέφτουν πάνω μας.
Και μετά αφού παραδώσαμε σα δωράκι την ευθύνη σε άλλους, οργιζόμαστε και απογοητευόμαστε επειδή εκείνοι δρουν κατά την ανθρώπινη φύση τους, δηλαδή με απληστία, ψέμα, εγωισμό και επιπολαιότητα. Και γιατί όχι άλλωστε? Αφού μου χάρισες την ευθύνη σου είναι δικαίωμα μου πια το τί θα την κάνω, λέει ο υπεροχότατος κύριος ηγέτης και σε στέλνει στο συσσίτιο και στο ταμείο ανεργίας.

Μετά, μας φταίει η θρησκεία. Μας φταίει ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, η χρυσή αυγή, μας φταίνε τα MME και η κυβέρνηση, μας φταίει οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τον εαυτό μας και ποτέ δε σκεφτόμαστε ότι το να ακολουθείς οδηγίες ή διαταγές είναι επιλογή και αν είναι ασυνείδητη τότε πολύ κακώς.


Μεγάλο πράγμα η ντροπή!

Όσο οι άνθρωποι αναθέτουν σε άλλους την ευθύνη της ζωής και των επιλογών τους, γιατί όσο οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτολογοκρίνονται, τότε για πάντα θα γίνεται το ίδιο..... μπροστά στη δυστυχία μας θα απαντάμε "Ακολουθούσα διαταγές" θεωρώντας ότι όταν δεν έχεις την ευθύνη δεν πονάς.